دانشمندان با استفاده از یک قطعه ژنی و مشاهده DNA این افراد به این نتیجه رسیدند که آنها دارای الگوهای مشخص و مجزای فعالیت ژنتیکی هستند که تقریبا همه این الگوها در سیستم ایمنی آنهاست.

این مطالعات دقیقا نشان نمی‌دهد که کدام الگو مقدم است، تنهایی و یا خصوصیت فیزیکی اما می‌توان حدس زد که ممکن است راهی برای کمک به جلوگیری از تاثیرات مرگبار تنهایی وجود داشته باشد.

بسیاری از تحقیقات انجام شده بر روی جمعیت های بزرگ نشان داده است که

شاید دلیل آن این باشد که افرادی که تنها نیستند از نظر عاطفی و احساسی ارضاء شده و به هنگام بیماری افرادی در اطراف آنها هستند که آنها را نزد پزشک برده و مراقب مصرف صحیح دارو به هنگام بیماری آنان باشند.