حمدالله مستوفی هم می نویسد:” آنجا سروی است که در جهان شهرتی عظیم دارد. چنانچه سرو کشمیر و بلخ شهرتی داشته و اکنون این از آنها بلندتر و بزرگتر است. “

می‌گویند این پیرترین ساکن کویر، ۵ هزارسال قدمت دارد. درختی که با ۲۵ متر ارتفاع در قلب ایران زندگی می کند. اصولاً سرو، قدیمی ترین موجود زنده جهان است و به خاطر زندگی طولانی در ایران باستان نماد اهورامزدا بوده است و در روایات آمده که بعضی از درختان سروی که در ایران وجود دارند، توسط زرتشت کاشته شده‌اند.

اگر خاطرتان باشد در کتاب های درسی هم به درخت سکویا اشاره شده ( که آن هم از بازدانگان است) و آن را بزرگترین جاندار خشکی های زمین دانسته است) . قدیمی ترین آن ها را در ایالت کالیفرنیای آمریکا پیدا کرده اند و اطرافش پارکی به همین نام ” پارک سکویا” ساخته اند. یکی از دوستان نزدیک بنده که در آنجا سکونت دارند به درخواست بنده عکس های جالبی از این درخت برایم فرستاده است که به زودی در سایت زیست گاه قرار خواهد گرفت . …

.

درخت سرو ابرکوه به عنوان یکی از عجایب خلقت است و خاطرات زیادی را در لابلای شناسنامه چندین هزار ساله‌اش به یادگار دارد. این درخت در طول عمر خود شاهد حوادث تلخ و شیرین زیادی بوده و گویی در اولین لحظه با بیننده زبان به سخن می‌گشاید و حکایت عمر طولانی خودرا همراه با ترنم مرغانی که در سرگرو شاخسار پر پیچ و خمش نهاده‌اند بازگو می‌کند.

ارتفاع این درخت ۲۵ متر ، دور تنه آن ۱۱/۵ متر و محیط آن ۱۸ متر است. شهرستان ابرکوه در ۱۲۰ کیلومتری غرب شهر یزد واقع شده‌است. این درخت کهن‌سال از سال ۱۳۱۲ به عنوان اثر ملی کشور به ثبت رسیده‌است.

شهرت سرو ابرقو و دیگر سروهای کهن ایران، با قلم جهانگردان به همه دنیا رسیده است. سرو چنان نقش اساسی را در فرهنگ و هنر سرزمین ما بازی می کند که می توان از آن به عنوان نماد ایران باستان یاد کرد. در نگاره های تخت جمشید دیده می شود. در نقش قالی ها و فرش ها کاملاً نمایان است. در ادب فارسی حضوری همیشگی دارد. در همه باغ های ایرانی وجود دارد. روح سرو در نگارگری ایرانی و همچنین در آیین های سوگواری و شادی همیشه با ماست.